Αποκαλύπτονται στην έκδοση του Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση, από τον αρχαιολόγο Χρίστο Ντούμα

Εικονες απο τα αγνωστα αριστουργηματα της Προιστορικης Θηρας

Αποκαλύπτονται στην έκδοση του Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση, από τον αρχαιολόγο Χρίστο Ντούμα & στο e-book που υπάρχει με ελεύθερη πρόσβαση

Κείμενο: ελc team
Email: info@elculture.gr 
 

Ένα από τα σημαντικότερα μέλη της αρχαιολογικής κοινότητας, ο Χρίστος Ντούμας, ο αρχαιολόγος που αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του ζωής, 50 ολόκληρα χρόνια στις ανασκαφές της Θήρας, είναι ο συγγραφέας του τόμου «Προϊστορική Θήρα» του 19ου έργου του εκδοτικού προγράμματος «Ο Κύκλος των Μουσείων» του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση. Ο τόμος παρουσιάζει τα ευρήματα από τον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου στη Σαντορίνη, ένα μεγάλο μέρος από τα οποία εκτίθενται στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας, στα Φηρά.

Πρόχους με παράσταση δελφινιών σε θαλάσσιο βυθό

Ωστόσο, το πιο σημαντικό είναι οι αποκατεστημένες τοιχογραφίες από δημόσια κτήρια και ιδιωτικές κατοικίες του οικισμού στο Ακρωτήρι, που παρουσιάζονται για πρώτη φορά, καθώς δεν εκτίθενται στο μουσείο και οι οποίες αναδεικνύουν τη μοναδική παραστατική τέχνη που είχε αναπτυχθεί. Η υπέροχη παράσταση της νηοπομπής, ένα ζωγραφικό έργο μήκους 4 μέτρων που κοσμούσε ιδιωτική κατοικία, η μεγάλη τοιχογραφική σύνθεση των κροκοσυλλεκτριών, έργο που είχε φτιαχτεί για δημόσιο κτήριο του οικισμού και η αναπαράσταση της τελετουργικής διαδικασίας μύησης στην οποία παρουσιάζονται νέοι, είναι μερικά μόνο από τα δείγματα του μεγάλου έργου της αποκατάστασης, που έχει επιτελέσει το εργαστήριο που λειτουργεί στον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου.

Αγκαλιά κοιμάται η νεολιθική οικογένεια

Ανοίγει σύντομα το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

Της ΝΙΝΕΤΤΑΣ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Πώς να ήταν άραγε ένα σπίτι στη νεολιθική εποχή; Πώς ήταν οργανωμένο, πού έτρωγαν και πού κοιμούνταν οι άνθρωποι; Αποκαλυπτική είναι η εικόνα της καθημερινής ζωής μιας οικογένειας της νεολιθικής εποχής που μας προσφέρει ένα πήλινο ομοίωμα σπιτιού το οποίο βρέθηκε κάτω από το δάπεδο μιας κατοικίας της Νεότερης Νεολιθικής (5300-5000 π.Χ.) στον προϊστορικό οικισμό Πλατιά Μαγούλα Ζάρκου Τρικάλων.

Χρυσά ελάσματα με χαραγμένα τα απόκρυφα μυστηριακής λατρείας  Το μοναδικό αυτό εύρημα θα δούμε στο Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, που ετοιμάζεται να υποδεχθεί τους πρώτους επισκέπτες του και να τους παρουσιάσει μεταξύ άλλων την πλουσιότερη συλλογή νεολιθικών ειδωλίων της Ελλάδας.
Στο πήλινο ομοίωμα σπιτιού, που ήταν πιθανότατα και το θεμέλιό του, διακρίνονται τα μέλη της οικογένειας όλα ξαπλωμένα. Μια γυναίκα που αναπαύεται σε ένα κρεβάτι και δυο ζευγάρια, ένα νεότερο και ένα γηραιότερο. Στην πίσω αριστερή γωνία του σπιτιού έχουν πέσει για ύπνο τρία παιδιά (δύο κορίτσια κι ένα αγόρι), ενώ το μικρότερο παιδί έχει πλαγιάσει δίπλα στη μητέρα του. Η είσοδος του σπιτιού είναι ακριβώς απέναντι από το φούρνο απ' όπου έχει μόλις βγει ένα καρβέλι ψωμί. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό εύρημα, που δεν είναι το μόνο ενδιαφέρον σ' αυτό το Μουσείο, το οποίο περιμένει να δει η τοπική κοινωνία εδώ και τρεις δεκαετίες. Συγκεκριμένα, από το 1984, που προκηρύχθηκε ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για την ανέγερσή του, μέχρι το 2006, που κτίστηκε με σχέδια του αρχιτέκτονα Π. Φωτιάδη και των συνεργατών του. 

Η Αργοναυτική Εκστρατεία δεν ήταν μύθος

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

 

Χρυσό περιδέραιο που βρέθηκε σε αρχαίο τάφο στον Βόλο δείχνει ως τόπο προέλευσης του χρυσού την Κολχίδα. Ετσι, εξηγείται περίτρανα γιατί έγινε η Αργοναυτική Εκστρατεία και τι ακριβώς αντιπροσώπευε το Χρυσόμαλλο Δέρας, που απέσπασε ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας.

Ταφικοί θησαυροί από την Γεωργία που παρουσιάστηκαν πέρυσι στο Μουσείο Μπενάκη: χρυσό κόσμημα κεφαλής από την πόλη Βάνι της Τιφλίδας και κορμός νέου με σαφή επιρροή από την ελληνική τέχνη των κλασικών χρόνων Στο Μουσείο του Λούβρου εξετάστηκαν πρόσφατα τέσσερα δείγματα χρυσού που βρέθηκαν στη Γεωργία σε σχέση με μερικές ψηφίδες από το αρχαίο περιδέραιο που βρέθηκε σε τάφο στο Καζανάκι Βόλου και διαπιστώθηκε κοινή προέλευση. Και τα δύο αντικείμενα, το ελληνικό και το γεωργιανό, φαίνεται πως έγιναν από αλλουβιακό χρυσό ενός ποταμού της Κολχίδας.
Για επιβεβαίωση των αποτελεσμάτων αυτών θα επαναληφθούν οι εξετάσεις σε περισσότερα δείγματα. Αν η περαιτέρω έρευνα δείξει τα ίδια αποτελέσματα θα έχουμε μια καθαρή απόδειξη ότι οι Αργοναύτες γνώριζαν για τον χρυσό της Κολχίδας και ότι η Αργοναυτική Εκστρατεία δεν είναι απλώς ένας μύθος. Είναι ο αγώνας κατάκτησης της γνώσης μιας πλουτοπαραγωγικής μεθόδου που επηρέαζε από τότε τον κόσμο και το Χρυσόμαλλο Δέρας, η ανάπτυξη της τεχνογνωσίας περισυλλογής του χρυσού. Γι' αυτό έκαναν το ταξίδι τους ώς τη μακρινή Κολχίδα οι Αργοναύτες, όπως οι αρχαιολόγοι υπέθεταν πάντα. Ωστόσο, η εργαστηριακή εξέταση του χρυσού θα προσφέρει εκείνες τις αποδείξεις που χρειάζονται οι επιστήμονες για να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα. Αυτό ακριβώς επιθυμεί και η ανασκαφέας του τάφου του Βόλου Βασιλική Αδρύμη - Σισμάνη, διευθύντρια του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Θεσσαλικών Σπουδών. 

Στα αρχικά στάδια της έρευνας στα εργαστήρια του Λούβρου είχε γίνει σαφές ότι ο χρυσός είναι ποταμίσιος. Ο χρυσός είχε μαζευτεί με τη μέθοδο του δέρματος των αιγοπροβάτων, πρακτική γνωστή στις προϊστορικές κοινωνίες. 

Στην περιοχή της Κασπίας Θάλασσας όπου τοποθετείται η Κολχίδα, πατρίδα της Μήδειας, υπάρχει ποταμίσιος χρυσός. Επίσης κοντά στον Βόλο έχουμε τον Γαλλικό ποταμό. Οπότε ο ποταμίσιος χρυσός θα μπορούσε να είναι και ελληνικός.
Η έρευνα αυτή θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί από καιρό. Η καθυστέρησή της οφείλεται στους Γεωργιανούς που λόγω του πολέμου τους με τη Ρωσία έστειλαν μόλις προ ολίγων μηνών τα χρυσά αντικείμενα που τους είχαν ζητηθεί για τον συγκριτικό έλεγχο με τα ελληνικά.
Τα ευρήματα του τάφου στο Καζανάκι του Βόλου (ανάμεσά τους και ένα χρυσό περιδέραιο με χίλιες ψηφίδες), χρονολογούνται από το τέλος του 15ου αι. π.Χ. μέχρι το τέλος του 14ο αι. π.Χ. σύμφωνα με τις ραδιοχρονολογήσεις του «Δημόκριτου». Το ενδιαφέρον είναι ότι την ίδια περίοδο οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι οικοδομήθηκαν τα πρώτα ανακτορικά συγκροτήματα γύρω από τον μυχό του Παγασητικού κόλπου. Είναι δηλαδή μια περίοδος μεγάλης προόδου στην πρώιμη αυτή εποχή. 

 * Πηγή 

Βρέθηκε ο Δούρειος Ίππος; Διαβάστε για την ανακάλυψη του αιώνα που ισχυρίζονται ότι βρήκαν αρχαιολόγοι…

 

Μια ομάδα Τούρκων αρχαιολόγων που πραγματοποιεί ανασκαφές στο σημείο όπου εικάζεται ότι βρισκόταν η ιστορική πόλη της Τροίας… στο λόφο του Χισαρλίκ της Τουρκίας, ανακάλυψε μια μεγάλη δομή από ξύλινες πλάκες που ανήκουν στον μυθικό Δούρειο Ιππο του Ομήρου.
Βρέθηκαν δεκάδες ξύλινες πλάκες, πάνω από 15 μέτρα μήκος οι οποίες είχαν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για κατασκευή πλοίων.
Οι αρχαιολόγοι τις ανακάλυψαν δεμένες μαζί, με ασυνήθιστο τρόπο, σε μια περιοχή που ανήκει στην πόλη της Τροίας.

Τα καλά κρυμμένα μυστικά σε πάπυρους και σπάνια χειρόγραφα

Τι έμαθε η ανθρωπότητα από προσφάτως διαβασμένα κρυπτογραφήματα

Οι παλιότεροι πολιτισμοί κατέγραψαν τις γνώσεις τους σε πάπυρους, κειμήλια, ακόμα και τοιχογραφίες, παίζοντας κάποιες φορές με την υπομονή των μελλοντικών γενιών.
Πόσο μάλλον που στο διάβα του ιστορικού χρόνου η ικανότητά μας να διαβάζουμε τις γλώσσες του παρελθόντος έχει χαθεί, συμβάλλοντας ακόμα περισσότερο στα μυστήρια των κειμένων που κρυπτογραφήθηκαν εσκεμμένα για να γίνουν κατανοητά μόνο από λίγους, μυημένους και εκλεκτούς.
Πολλά και τρανταχτά τα μυστικά της αρχαιολογίας που προσπαθούν εδώ και αιώνες να διαβάσουν οι ειδικοί. Κάθε μάλιστα μικρή ή μεγαλύτερη επιτυχία τους ισοδυναμεί με αποκάλυψη νέων γνώσεων για τα πεπραγμένα κοινωνιών ή μικρότερων ομάδων.
Εμείς έχουμε τον περιβόητο πήλινο Δίσκο της Φαιστού των 15 εκατοστών και 4.000 ετών που προσπαθούν οι μελετητές να διαβάσουν εδώ και έναν αιώνα (από το 1908 που ανακαλύφθηκε). Τα 45 σύμβολα κάθε πλευράς έχουν πονοκεφαλιάσει την επιστήμη εδώ και δεκαετίες, αλλά πρόσφατα και έπειτα από έξι χρόνια κοπιώδους δουλειάς, ομάδα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατάφερε να τον διαβάσει σε ποσοστό 90%.
Η λέξη που έρχεται και επανέρχεται μονίμως είναι η «μητέρα», κάτι που υποδηλώνει ότι πρόκειται για θρησκευτικό ύμνο των Μινωιτών στη μητέρα θεά του πολιτισμού τους. Η μια πλευρά του Δίσκου είναι αφιερωμένη σε μια εγκυμονούσα γυναίκα και η άλλη σε μία που γεννά, αν και τα τελευταία κομμάτια του παζλ δεν έχουν μπει ακόμα…

Μοναδική Περικεφαλαία με Μοναδικά Σύμβολα και Σχέδια!!

Περικεφαλαία Ἑλληνική, ἀπὸ τὴν Κρήτη. Ἀρχαϊκή, τέλη 7ου αἰ. π.Χ., ἀπὸ χαλκό.
Μητροπολιτικὸ Μουσεῖο Τέχνης (Νέα Ὑόρκη) © The Metropolitan Museum of Art

Ἐξαιρετικῆς τέχνης περικεφαλαία, ἡ ὁποία βρέθηκε σύμφωνα μὲ τὴν περιγραφή τοῦ Metropolitan Museum of Art στὴ νότιο-κεντρικὴ Κρήτη ὅπου ἀναμφίβολα εἶναι καὶ ὁ τόπος κατασκευῆς της.
Στὸ ἔκτυπο ἀνάγλυφο τῆς περικεφαλαῖας βλέπουμε τὸν Ζήτην καὶ τὸν Κάλαϊν τοὺς υἱοὺς τοῦ Βορέως. Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα στὴν αρχαία ἑλληνικὴ τέχνη εἶναι τὰ φτερὰ στοὺς ὥμους καὶ στὰ πόδια. Κρατοῦν ἕνα ζεύγος περιπλεγμένων ὄφεων. Κάτω ἀπὸ αὐτά, δύο πάνθηρες μὲ κοινὸ κεφάλι.
Ὁ Ζήτης καὶ ὁ Κάλαϊς εἶχαν πάρει μέρος στὴν Ἀργοναυτικὴ ἐκστρατεία καὶ κυνήγησαν τὶς Ἄρπυιες γιὰ νὰ ἀπαλλάξουν τὸν μάντη Φινέα ἀπὸ τὴν τιμωρία ποὺ τοῦ εἶχαν ἐπιβάλλει οἱ θεοί μὲ ἀντάλλαγμα νὰ τοὺς δώσῃ πληροφορίες γιὰ τὴν Κολχίδα.

Άρχὴ σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις. (Αντισθένης)

Η ετυμολογία των λέξεων «Έλλην», «Άνθρωπος», «Ανδρομέδα»

Από Παντολέων Φλωρόπουλος

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί συρραφή αποσπασμάτων παλαιότερων άρθρων, η χημική ένωση των οποίων δίνει μια νέα και ακόμα πιο ενδιαφέρουσα διάσταση.
Θ’ αποδείξουμε ότι: Οι λέξεις «Έλλην» και «άνθρωπος» έχουν αρχετυπικά την ίδια ακριβώς σημασία.
Θ’ αποδείξουμε επίσης ότι οι φέροντες τις ιδιότητες «Έλλην» και «άνθρωπος», έλκουν την καταγωγή τους από την Ανδρομέδα.
Θ’ αποδείξουμε ακόμα ότι η λέξη «Έλλην» δεν έχει σχέση με τον τόπο που κατοικεί κάποιος, δεν έχει καμία σχέση με το κράτος του οποίου είναι πολίτης.
Οι λέξεις «Έλλην» και «άνθρωπος» είναι έννοιες ισότιμες της λέξης «θεός», είναι δε υπεράνω των εννοιών που στις μέρες μας είναι αποδεκτές ως δηλωτικές της φυλής, του έθνους, του λαού, εν τέλει του κράτους.
Η προσέγγισή μας είναι καθαρά ετυμολογική. Τίποτε άλλο.
Η λέξη «Έλλην» είναι σύνθετη από το Ελ και το λην. Όπου Ελ είναι ο
(θεός) Ήλ – ιος, ο ζωοδότης, ο φωτοδότης.
Η κατάληξη της λέξης «ήλ ιος» σημαίνει ότι αυτό το ουράνιο σώμα που δίνει ζωή στη γη, αντλεί το φως του από τον Ελ ή Ηλ, δηλαδή τον Θεό.
Ο Ήλιος δεν ήταν Θεός, ήταν αυτός που αντλούσε ή δεχόταν φως από το Θεό και, με τη σειρά του αυτός το έδινε στη γη.
Ελ ή Ηλ, όπως: Ηλεία, δηλαδή η χώρα του Ήλιου.
Η Ελ υμπία ή Ολυμπία δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται στην Ηλεία.
Όπως και ο Όλυμπος δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται στην Ελ λάδα.
Και λην, είναι απαρέμφατο του ρήματος λάω, που σημαίνει βλέπω. Έλ – λην δηλαδή σημαίνει «αυτός που (μπορεί και) βλέπει τον Ήλιο», δηλαδή αυτός που (μπορεί και) βλέπει τον θεό ή «αυτός που ζει σύμφωνα με τις ιδιότητες του Ήλιου», δηλαδή του θεού, είναι ο ευσεβής.

Ο ερασιτέχνης αστρονόμος που έκανε τον πλανήτη Άρη να… μιλά ελληνικά

Ευγένιος Αντωνιάδης, ο πιο οξυδερκής παρατηρητής του ουρανού που απομάγευσε τον Κόκκινο Πλανήτη

---

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ

8:15

•

30/11/2016

Yπήρξαν εποχές που η παγκόσμια αστρονομική κοινότητα συμφωνούσε ότι στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη υπήρχαν τεχνητές διώρυγες ανοιγμένες από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό (!), πηγαίνοντας τον Ορθό Λόγο σε κακοτράχαλα μονοπάτια.

Τα μεγαλύτερα ονόματα της αστρονομίας είχαν τακτοποιήσει το θέμα και έπρεπε να έρθει ένας έλληνας ερασιτέχνης συνάδελφός τους να τους πει ότι τα κανάλια της επιφάνειας του Άρη ήταν απλές οπτικές πλάνες, επιστρέφοντας την επιστήμη στη σωστή παρατηρησιακή της βάση!
Παρά το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις του σύγχρονου αυτού Γαλιλαίου θα επιβεβαιώνονταν χρόνια αργότερα από τις πρώτες αποστολές διαστημοπλοίων στον Άρη, η επιστημονική κοινότητα είχε πειστεί για την αλήθεια του έργου του Αντωνιάδη ήδη από την εποχή του, κι έτσι αυτός ήταν τώρα διαπρεπής αστρονόμος και κεφάλαιο μεγάλο της πλανητικής αστρονομίας.
Όποιο βιβλίο κι αν ανοίξεις σήμερα με τις περιπέτειες της παρατήρησης του ουρανού κατά τα τέλη του 19ου-αρχές 20ού αιώνα, τα ηχηρά ονόματα που αναφέρονται να ερευνούν την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη είναι παντού τα ίδια: Richard Anthony Proctor (1837-1888), Giovanni Virginio Schiaparelli (1835-1910), Nicolas Camille Flammarion (1842-1925), Jean Louis Nicolas Niesten (1844-1920), Eugene Michael Antoniadi (1870-1944) και Percival Lowell (1855-1916).
Ο κωνσταντινουπολίτης αρχιτέκτονας Ευγένιος Μιχαήλ Αντωνιάδης έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία και μετατράπηκε στην εποχή του στον σημαντικότερο παρατηρητή του Άρη, σχεδιάζοντας τους πρώτους ακριβείς χάρτες του Κόκκινου Πλανήτη (η απόκλισή τους θεωρείται αμελητέα σε σχέση με τους σημερινούς) και γεμίζοντας την επιφάνειά του με ελληνικά τοπωνύμια. Το δικό του σύστημα ονοματολογίας για την τοπογραφία του Άρη υιοθετήθηκε τελικά από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση κάνοντας τον πλανήτη να μιλά ελληνικά! Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Άρη (όρη, περιοχές, κρατήρες) διατηρούν διεθνώς τα ελληνικά ονόματά τους.
Κατόπιν έκανε το ίδιο για την Αφροδίτη και τον Ερμή και η χαρτογράφησή του αποδείχτηκε λανθασμένη μόνο και μόνο γιατί πίστεψε τις αστρονομικές παρατηρήσεις των συγχρόνων του! Η συμβολή του στη μελέτη του Άρη μέσω της εκπληκτικής ικανότητάς του στο τηλεσκόπιο θα τον φέρει στο Παρίσι με πρόσκληση του ίδιου του διαπρεπούς αστρονόμου Flammarion, που τον αναγνώριζε ως τον δεινότερο παρατηρητή των ουράνιων φαινομένων.
Ο Flammarion δεν θα περίμενε βέβαια ότι ο ερασιτέχνης συνάδελφός του θα έφτανε στο σημείο να αμφισβητήσει τις απόψεις των κορυφαίων αστρονόμων που έβλεπαν τεχνητές διώρυγες και νερό να κυλάει στην επιφάνεια του Άρη. Όταν φάνηκε όμως ότι είχε δίκιο, η αστρονομική κοινότητα τον τίμησε εκτεταμένα δίνοντας το όνομά του σε κρατήρες της Σελήνης και του Άρη. Λίγο αργότερα θα τον αναγνώριζε ως τον μεγαλύτερο πλανητικό αστρονόμο της εποχής του αλλά και τον κορυφαίο ερασιτέχνη αστρονόμο όλων των εποχών!
Η ιστορία του πολυτάλαντου και τελειομανούς Αντωνιάδη δεν εξαντλείται όμως στις κολοσσιαίες αστρονομικές του συνεισφορές, καθώς ο ίδιος αρίστευσε σε πολλούς και διαφορετικούς κλάδους, ως συγγραφέας, καλλιτέχνης, ιστορικός, αρχαιολόγος, αρχιτέκτονας και αστρονόμος. Και σκακιστής τρομερός φυσικά!
Και πάλι ερασιτέχνης, ο διαχρονικός αυτός εραστής της γνώσης παίρνει μέρος στο πρωτάθλημα σκακιού στο Παρίσι το 1907 και ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τον πρωταθλητή Frank Marshall! Σαφώς μεγαλύτερος από την εποχή του, δόξασε την Ελλάδα σε μια εποχή που τόσο διψούσε το έθνος για διακρίσεις…

Τι εννοούσε ο Νίκολα Τέσλα όταν έλεγε ότι: «Αν γνωρίζατε το μεγαλείο των αριθμών 3, 6 και 9, τότε θα είχατε το κλειδί του Σύμπαντος»

Ίσως να γίνει ξεκάθαρο τι εννοούσε ο Νίκολα Τέσλα μετά την πρόσφατη ανακάλυψη μιας συλλογής σκίτσων του μεταξύ των οποίων βρίσκεται ένας εντυπωσιακός “χάρτης” πολλαπλασιασμού που περιέχει όλους τους αριθμούς σε ένα απλό σύστημα. Τα σχέδια, τα οποία εντόπισε ο καλλιτέχνης Abe Zucca, ήταν κρυμμένα σε ένα μικρό μπαούλο μαζί με άλλες σημειώσεις για διάφορες εφευρέσεις και υπό κατασκευή συστήματα ελεύθερης ενέργειας πάνω στα οποία δούλευε ο Tesla τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ο Zucca έκανε αντίγραφα των εικόνων και τα έδειξε σε διάφορους μαθηματικούς και αναλυτές. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον προκάλεσε ο χάρτης του πολλαπλασιασμού:


Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το σύστημα εξηγεί το σχηματισμό των πρώτων αριθμών αλλά και των δίδυμων πρώτων αριθμών – δίδυμοι πρώτοι ονομάζονται οι πρώτοι αριθμοί που η διαφορά τους είναι 2, π.χ 11 και 13, 17 και 19, 1.000.037 και 1.000.039 – καθώς η εικασία των Διδύμων Πρώτων στην οποία πρέπει να αποδειχτεί πως υπάρχουν άπειροι πρώτοι p τέτοιοι ώστε και ο αριθμός p 2 να είναι πρώτος αποτελεί μέχρι και σήμερα ένα γνωστό άλυτο πρόβλημα της Θεωρίας των αριθμών.
Το διάγραμμα είναι εύκολο στη χρήση και θα μπορούσε να σας να αντιληφθείτε πώς οι αριθμοί συνεργάζονται σε μια σπείρα 12 σημείων. Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτό το αυτο-οργανωμένο σύστημα μας επιτρέπει να δούμε τους αριθμούς ως πρότυπα, τις πράξεις του πολλαπλασιασμού και της διαίρεσης, καθώς και μερικά άλλα συστήματα τα οποία είναι ακόμα υπό αναγνώριση.
Πρόκειται ουσιαστικά για κάτι που είναι βασισμένο στην ενέργεια / τα πεδία / τη συνείδηση, που ισοδυναμούν με την ηλεκτρική ενέργεια / το μαγνητισμό /τη συνείδηση, όπου απαρτίζεται η Τριάδα.
Η ενέργεια είναι η θεϊκή σπίθα σας, και το πεδίο είναι η περιοχή που υπάρχει μέσα σας. Τα 2 πράγματα που επιτρέπουν στη συνείδηση να απομονώσουν την ουσία του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού. Το ΤΙΠΟΤΑ στο φυσικό σύμπαν υπάρχει έξω από την ενέργεια και το πεδίο … μόνο τότε μπορεί η συνείδηση να κατοικεί μέσα σε μία υλική ύπαρξη.
3: 6: 9 ; … Ίσως αυτοί οι αριθμοί είχαν σκόπιμα εκφραστεί από τις πυραμίδες της Γκίζας … Υπάρχουν 9 πυραμίδες στο οροπέδιο της Γκίζας: 3 μεγάλες πυραμίδες και 6 μικρές «δορυφορικές» πυραμίδες.
Επίσης, ο σχεδιασμός της Δεύτερης Πυραμίδας του Χεφρήνου, γνωστή επίσης και ως Πυραμίδα του Κχεφρέν της Γκίζας βασίζεται σε αναλογία 9: 6.

eleysis-ellinwn.gr

Είχε ο Θεός γυναίκα; Τα 'θαμμένα' μυστικά της Βίβλου

"Είχε ο θεός γυναίκα;". Οι Έλληνες Μυθικιστές παρουσιάζουν υποτιτλισμένο ντοκιμαντέρ του BBC που βασίζεται στην έρευνα της Φρανσέσκας Σταυρακοπούλου (Vid)

Χρήστος Δεμέτης

Δεκέμβριος 16 2015 15:38

Το ντοκιμαντέρ του BBC, "Did God have a wife?" ("Είχε ο Θεός γυναίκα;") της σειράς "The Bible Buried Secrets", αποτελεί μέρος της έρευνας της ελληνοβρετανίδας καθηγήτριας της Εβραϊκής Βίβλου και των Αρχαίων Θρησκειών στο πανεπιστήμιο του Έξετερ, Φρανσέσκας Σταυρακοπούλου.

Η Φρανσέσκα Σταυρακοπούλου, είναι μια νεαρή ακαδημαϊκός που θεωρείται ανερχόμενο αστέρι στην έρευνα της ιστορίας των θρησκειών.
Μέσα σε μία ώρα, η Σταυρακοπούλου αναλύει και παρουσιάζει τις ανατρεπτικές απόψεις της νεότερης επιστήμης (που δυστυχώς απουσιάζουν από την ελληνική ακαδημαϊκή -και όχι μόνον- πραγματικότητα), αναφορικά με μια σειρά από ζητήματα όπως: 
Ποια ήταν η πολυθεϊστική θρησκεία των Ιουδαίων πριν γίνουν μονοθεϊστές; Πως έγινε η μετάβαση στον μονοθεϊσμό του Γιαχβέ, τον θεό των Εβραίων και μετέπειτα των χριστιανών;
Πώς ανιχνεύεται στην ίδια τη Βίβλο η σύγκρουση δύο κόσμων; Πως ο… Δίας των πολυθεϊστών Ιουδαίων έχει σήμερα δαιμονοποιηθεί; Πώς αποδεικνύεται ότι ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης είχε… γυναίκα; Πώς η λατρεία του αρχαίου Ιερού Θηλυκού επέζησε μέσα στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό;
Και ποιες οι Μυθικιστικές προεκτάσεις της όλης υπόθεσης που επηρεάζουν μέχρι και σήμερα τις αντιλήψεις μας για τη διαμόρφωση της εβραϊκής και της χριστιανικής Βίβλου;
Οι Έλληνες Μυθικιστές προχώρησαν στον υποτιτλισμό του ντοκιμαντέρ, λίγο μετά τη δημοσίευση του επίσης υποτιτλισμένου "Caesar’s Messiah" (Ο Μεσσίας του Καίσαρα), παραγωγής 2012:


(Για να δείτε το ντοκιμαντέρ με υπότιτλους, κάντε την απαραίτητη επιλογή από την επιλογή CC στη βάση της μπάρας του Dailymotion)

Παρακολουθώντας το “Did God have a wife?”, ο τηλεθεατής δύναται να βγάλει αρκετά χρήσιμα συμπεράσματα σχετικά με τις ομοιότητες που συνδέουν την μετάβαση από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό, κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, στην ελληνική επικράτεια, σε αντιπαραβολή με την αντίστοιχη κατάσταση που έλαβε χώρα στην αρχαία Ιουδαία, κατά τη χρονική περίοδο διαρκούς μορφοποίησης της Βίβλου (10ος-2ος προχριστιανικός αιώνας).

Τον υποτιτλισμό του ντοκιμαντέρ για λογαριασμό των Ελλήνων Μυθικιστών έκανε ο blogger Evan T. Το NEWS 247 ευχαριστεί τους Έλληνες Μυθικιστές για την παραχώρηση της άδειας προβολής της έρευνας στο site μας.

 

Πηγή 

Γιατί στην Ελλάδα δεν μπορούμε να καίμε τους νεκρούς μας;

Με αφορμή το θάνατο του αγαπημένου ηθοποιού Μηνά Χατζησάββα, το θέμα της αποτέφρωσης άνοιξε ξανά με τον πιο επώδυνο τρόπο

Ηρώ Παππά

Δεκέμβριος 06 2015 08:07

Νόμοι που ψηφίζονται και περνούν από την ελληνική Βουλή προσβλέπουν σε μια πιο σύγχρονη και απελευθερωμένη κοινωνία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όπως φαίνεται, όμως, αυτό δεν είναι αρκετό. Όχι όταν οι νόμοι μένουν τελικά στα χαρτιά και η πολιτεία κρατάει γερά τα ριζωμένα από αιώνες ταμπού της. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα με την αποτέφρωση. Ένα δικαίωμα και μια επιλογή για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο δεν συνιστά επιλογή για τον Έλληνα, αφού στη χώρα μας δεν υπάρχει ούτε ένα αποτεφρωτήριο, παρόλο που προβλέπεται από τη νομοθεσία εδώ και μία δεκαετία.

Το ζήτημα ήρθε ξανά στο προσκήνιο με αφορμή το θάνατο του Μηνά Χατζησάββα, καθώς ο πολυαγαπημένος ηθοποιός είχε εκφράσει την επιθυμία να μην ταφεί. Και η αλήθεια είναι ότι ολοένα και περισσότερος κόσμος εκδηλώνει ενδιαφέρον για την επιλογή της καύση των ανθρώπων που χάνονται, πρώτα απ' όλα διότι στις μεγάλες πόλεις υπάρχει το θέμα της έλλειψης χώρου στα νεκροταφεία αλλά και λόγω της σκληρής ψυχολογικής δοκιμασίας στην οποία υποβάλλονται οι συγγενείς όταν στην τριετία χρειάζεται να ανοίξουν τον τάφο του νεκρού τους και να τοποθετήσουν τα κόκαλά του σε οστεοφυλάκιο. Η αποτέφρωση είναι μία σύντομη, αξιοπρεπής διαδικασία, που κοστίζει σχεδόν όσο μία κηδεία και γίνεται εφάπαξ. Η τεφροδόχος με τη στάχτη της σορού δίνεται στους συγγενείς, οι οποίοι μπορούν να την κρατήσουν στο δοχείο και έτσι να κρατούν ζωντανό στη μνήμη τους τον άνθρωπό τους. Η μεγάλη Ελληνίδα Μαρία Κάλλας είχε ζητήσει να αποτεφρωθεί και οι στάχτες της να διασπαρθούν στο πέλαγος. Στην περίπτωσή της αυτό έγινε με απόλυτη επισημότητα, όμως για τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες, που είχαν την ίδια επιθυμία, δεν ίσχυσε ποτέ το ίδιο.
Η εκκλησία βέβαια είναι απέναντι στην καύση των νεκρών και έτσι οι σοροί φεύγουν από την Ελλάδα για τις κοντινές χώρες όπου υπάρχουν αποτεφρωτήρια. Ρωτήσαμε και μάθαμε λεπτομέρειες για τη διαδικασία.

 

Από το 2006 νόμιμα τα αποτεφρωτήρια, αλλά ακόμη δεν έχει δημιουργηθεί κανένα

Ο κύριος Αντώνης Αλακιώτης, Πρόεδρος της Επιτροπής για το Δικαίωμα της Αποτέφρωσης των Νεκρών στην Ελλάδα, μας περιγράφει πώς ακριβώς φτάσαμε το 2006 και το 2014 να δημιουργήσουμε δύο νόμους για τα αποτεφρωτήρια, που δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ. Αρχικά η πρόβλεψη ήταν να δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια μέσα στα κοιμητήρια, όμως το 2014 με το νόμο 4257 διαχωρίστηκαν και θα μπορούσαν λογικά να χωροθετηθούν οπουδήποτε. Αυτό βέβαια δεν έγινε ποτέ.
«Η δυνατότητα για την αποτέφρωση θεσπίστηκε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2006 από την Κυβέρνηση Καραμανλή με Υπουργό Εσωτερικών τον κο Προκόπη Παυλόπουλο. Η κα Μπακογιάννη, Δήμαρχος Αθηναίων, είχε επίσης μεσολαβήσει με τον Αρχιεπίσκοπο. Ο νόμος ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα της Βουλής, κάτι που πήρε πολύ θετικά σχόλια. Το 2009 και 2010 βγήκε το Προεδρικό Διάταγμα και η ΚΥΑ αντίστοιχα για την δημιουργία των αποτεφρωτηρίων. Έτσι ήταν πλέον νόμιμα τα αποτεφρωτήρια αλλά χωροθετούνταν υποχρεωτικά μέσα σε κοιμητήρια ή σε επαφή με αυτά. Οι Δήμος Αθηναίων, Ζωγράφου, Σχιστού και Θεσσαλονίκης, αποφάσισαν τη χωροθέτηση αντίστοιχων αποτεφρωτηρίων στο δήμο τους. Το αποτέλεσμα όμως ήταν αρνητικό γιατί υπήρχαν νομικά κολλήματα σε όλους αυτούς τους δήμους (π.χ. ιδιοκτησιακά των κοιμητηρίων, χρήσεων γης κ.α.). Υπήρχαν όμως κι άλλοι λόγοι που ήταν αδύνατη η συνύπαρξη των αποτεφρωτηρίων με τα κοιμητήρια. Σε δημοτικά συμβούλια που συζητήθηκε το θέμα είχαν παρατηρηθεί πολύ έντονα φαινόμενα μισαλλοδοξίας εναντίον μας... μας έλεγαν ακόμη και ότι “θα μας κάψουν”! Η χωροθέτηση λοιπόν μέσα στα κοιμητήρια καταλάβαμε ότι θα οδηγούσε σε συγκρούσεις» εξηγεί ο κος Αλακιώτης.
Προκειμένου να αμβλυνθεί η κατάσταση και να αρθεί το αδιέξοδο, ο συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος, ετοίμασε μία τροπολογία, η οποία ωστόσο δεν εισήχθη από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στην Βουλή. Αυτή την τροπολογία ανέλαβε να καταθέσει ο κος Νίκος Βούτσης, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ. Και τελικά διαχωρίστηκαν τα αποτεφρωτήρια από τα κοιμητήρια με τον Νόμο 4257/14. Όπως μας λέει ο κος Αλακιώτης το θέμα πλέον είναι στα χέρια των Δήμων. «Ο νόμος ορίζει ότι η δημιουργία των αποτεφρωτηρήριων είναι πλέον στην δικαιοδοσία των ΟΤΑ με Αδειοδοτούσα Αρχή την Περιφέρεια. Από το 2014 μέχρι τώρα, έχουν υπάρξει πάνω από δέκα δήμοι που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον και είναι φιλικά προσκείμενοι στην ιδέα, όπως της Καισαριανής, του Ζωγράφου. Ωστόσο δεν έχουν χώρους, παρά την πολιτική βούληση. Υπάρχουν όμως και δήμοι που έχουν χώρους για να το κάνουν, αλλά το πολιτικό προσωπικό είναι επιφυλακτικό λόγω των αντιδράσεων που μπορεί να προκύψουν είτε από τα δημοτικά τους συμβούλια είτε από την εκκλησία».

Σε όλο το Χριστιανικό κόσμο επιτρέπεται η αποτέφρωση εκτός από την Ελλάδα

«Τα τρία τέταρτα των ανθρώπων του πλανήτη που φεύγουν από τη ζωή αποτεφρώνονται», τονίζει ο κύριος Αλακιώτης. «Οι μεγαλύτερες θρησκείες που είναι ο Βουδισμός και ο Ινδουισμός, έχουν ως βασική ιδέα την αποτέφρωση. Στον Χριστιανικό κόσμο, η αποτέφρωση επίσης υπάρχει σε όλες τις Χριστιανικές χώρες ως επιλογή, σε ποσοστά μάλιστα που φτάνουν ακόμα και το 73%, σε χώρες σαν τη Βρετανία. Στον Χριστιανικό Ορθόδοξο κόσμο, όπως στη Ρωσία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία κ.α. εξίσου τα ποσοστά των αποτεφρώσεων είναι πολύ υψηλά. Σε όλες Χριστιανικές χώρες υπάρχουν αποτεφρωτήρια. Η μοναδική εξαίρεση είναι η Ελλάδα! Οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι δεν αποτεφρώνονται, αλλά υπάρχουν αποτεφρωτήρια ακόμη και στο Ισραήλ ή στις χώρες του Αραβικού κόσμου για του ετερόδοξους που ζουν εκεί».

Όλο και περισσότεροι θέλουν να καούν μετά θάνατον

Σύμφωνα με τον κύριο Αλακιώτη το ενδιαφέρον του κόσμου στην Ελλάδα για την αποτέφρωση έχει αυξηθεί σημαντικά τελευταία. «Οι περισσότεροι που απευθύνονται σε εμάς μας ρωτούν πως θα διασφαλίσουν την επιθυμία τους να αποτεφρωθούν, γιατί πολλοί από το περιβάλλον τους, συγγενείς, δεν σέβονται την επιθυμία του νεκρού. Εμείς τους λέμε ότι δεν έχουμε κάποιον τρόπο. Έτσι κάποιοι το θέτουν πλέον ως όρο στη διαθήκη τους. Το ποσοστά της αποτέφρωσης έχουν ανέβει πάρα πολύ. Τα μεγάλα γραφεία μπορεί να κάνουν σήμερα και 400 αποτεφρώσεις το χρόνο στη Βουλγαρία, τα μικρά μπορεί να κάνουν μέχρι 20. Αναρωτιέμαι γιατί το κράτος αφήνει όλα αυτά τα χρήματα να φεύγουν στο εξωτερικό”, επισημαίνει.

Τραγικές και μακάβριες εικόνες στα νεκροταφεία

Όπως είναι γνωστό, τα νεκροταφεία έχουν γεμίσει, κυρίως στις πόλεις, όπου οι διαδικασίες που ακολουθούνται ώστε να... ταφούν όλο και περισσότεροι είναι ψυχικά επώδυνες και αναξιοπρεπείς για τους πολίτες. «Είναι μακάβριο αυτό που συμβαίνει στα νεκροταφεία», λέει ο κύριος Αλακιώτης. «Τα οστά βεβηλώνονται και οι συγγενείς ταλαιπωρούνται ψυχικά με την όλη διαδικασία. Στα τρία έτη πρέπει να ανοιχτεί ο τάφος, κι αν έχει λιώσει η σορός να μεταφερθούν τα οστά στο οστεοφυλάκιο, αν όχι να υποστούν νέα ψυχική ταλαιπωρία οι συγγενείς, για να πέσουν χημικά ώστε να λιώσει πιο σύντομα το σώμα... Αργότερα χρειάζεται να πληρώσουν αρκετά χρήματα για τα οστεοφυλάκια. Στο τέλος τα οστά πετιούνται σε πηγάδια, στα λεγόμενα “χωνευτήρια” των νεκροταφείων. Είναι ευτελισμός για τη μνήμη και την ιερότητα του νεκρού. Είναι κανιβαλισμός. Στην Αρχαία Ελλάδα, το να βγάλεις νεκρό που έχει θαφτεί ήταν ιεροσυλία, κι εμείς το έχουμε κάνει βιομηχανία. Αυτό που γίνεται εδώ δεν γίνεται πουθενά!», τονίζει και προσθέτει. Στα μεγάλα νεκροταφεία βλέπουμε παρατημένα οστεοφυλάκια, που περιφέρονται τριγύρω τα σκυλιά, οστεοθήκες που ανοίγουν από τον αέρα... Είναι πολιτισμός αυτό; Όλα αυτά οδηγούν τους ανθρώπους να θέλουν την αποτέφρωση. Είναι φυσιολογικό, η ανάγκη οδηγεί τα πράγματα προς την κατεύθυνση αυτή. Πού θα βρεθούν χώροι για ταφή σε πόλεις 6.000.000 ανθρώπων;».

 

Όσοι θέλουν να αποτεφρωθούν πρέπει να τα βάλουν με τη σκληρή πλευρά της εκκλησίας

«Η εκκλησία πιέζει για συγκεκριμένους λόγους, ενώ ξέρει τα προβλήματα των νεκροταφείων. Υπάρχει απόφαση της Ιεράς Συνόδου να μην παρέχουν την εξόδιο ακολουθία σε όσους θα αποτεφρωθούν. Ποιον προσπαθούν να τιμωρήσουν, τους συγγενείς του νεκρού; Η εξόδιος ακολουθία είναι παρηγορητική προς τους συγγενείς. Η εκκλησία είναι συγχωρός, δεν είναι τιμωρός, γι’ αυτό και παρέχεται η εξόδιος ακολουθία ακόμη και σε εγκληματίες. Είναι απίστευτη σκληρότητα από την πλευρά της εκκλησίας αυτό που γίνεται, ο κόσμος έτσι φεύγει ακόμη πιο πολύ μακριά τους».

Η Μαρία Κάλλας που ήθελε η στάχτη της να διασπαρεί στη θάλασσα

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι ελληνόφωνες ορθόδοξες εκκλησίες του εξωτερικού παρέχουν την εξόδιο ακολουθία στους ανθρώπους που έχουν την επιθυμία να αποτεφρωθούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Μαρία Κάλλας! «Ενώ όλοι γνώριζαν ότι θα αποτεφρωθεί, την έψαλλαν στον ορθόδοξο ναό στο Παρίσι και στη συνέχεια την τέφρα της τη διέσπειρε η επίσημη μάλιστα πολιτεία, ο τότε Υπουργός Πολιτισμού, στη θάλασσα, όπως ήταν και η επιθυμία της. Πώς γίνεται να μπορούν οι Έλληνες ορθόδοξοι που ζουν στο εξωτερικό να αποτεφρωθούν και να μην μπορούν οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα; Αυτό είναι σχιζοφρενικό και ανεξήγητο!» λέει ο κύριος Αλακιώτης.

O δρόμος της καύσης οδηγεί στη Βουλγαρία

Ο κύριος Θεόδωρος Επισκοπόπουλος έχει ένα μικρό γραφείο τελετών στην Αθήνα. Τον συναντήσαμε και μας μίλησε για τις αποτεφρώσεις που αναλαμβάνει το γραφείο του. «Είχαμε αύξηση στη ζήτηση, υπάρχει ανταγωνισμός και μοιράζονται τα περιστατικά. Το 2015 έχουμε κάνει 17 αποτεφρώσεις. Παλαιότερα δεν ήταν διαδεδομένη η εναλλακτική της Βουλγαρίας, ήταν κρατικό και το αποτεφρωτήριο εκεί, έτσι ο κόσμος πήγαινε στη Γερμανία, όπου το κόστος φυσικά ήταν πολύ μεγαλύτερο. Δεν είχε γενικότερα διαδοθεί και η ιδέα, τώρα έχει μπει περισσότερο στη νοοτροπία του κόσμου. Στην Ελλάδα γίνονται κάποιες κινήσεις, όπως π.χ. η ταρίχευση στο σώμα και μετά οδικώς φεύγει η σορός, οι συγγενείς συνοδεύουν αν θέλουν. Πηγαίνει στο τεράστιο αποτεφρωτήριο της Σόφιας και γίνεται η αποτέφρωση. Κρατάει γύρω στις 3 ώρες. Γίνονται οι μεταφράσεις των δικαιολογητικών και της υπεύθυνης δήλωσης, αφού δηλωθεί ο θάνατος στο ληξιαρχείο της περιοχής που συνέβη ο θάνατος. Οι χώροι δεν έχουν αίθουσες αναμονής στη Βουλγαρία, συνήθως οι συγγενείς κάνουν μία μικρή βόλτα στη Σόφια περιμένοντας να πάρουν την τεφροδόχο τους. Κάποιοι επιλέγουν να κάνουν μία αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση για τον άνθρωπο που έχασαν, κάποιοι έχουν κάνει ακόμη και δεξίωση πριν φύγει η σορός. Παραλαμβάνουμε με νεκροφόρα τη σορό από όπου χρειάζεται και όλη η διαδικασία κοστίζει περίπου 2000 ευρώ για ένα σοβαρό γραφείο».

* H φωτογραφία του κου Αλακιώτη είναι από το propaganda.gr

 Πηγή 

 

«Ερευνώντας τον τύμβο Καστά Αμφίπολης: 2012-2014»

 

Την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015 και ώρα 18:00, στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τίτλο «Ερευνώντας τον τύμβο Καστά Αμφίπολης: 2012-2014». Στην εκδήλωση, η οποία διοργανώνεται από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και τον Σύλλογο Αποφοίτων του ΑΠΘ, θα παρουσιαστεί η ανασκαφική έρευνα στον Τύμβο Καστά Αμφίπολης, κατά το χρονικό διάστημα 2012 μέχρι και 2014, καθώς επίσης και η γεωφυσική και γεωλογική έρευνα στον τύμβο.
 

Πρόγραμμα εκδήλωσης:

Χαιρετισμός του Πρύτανη του ΑΠΘ, Καθηγητή Περικλή Μήτκα.
“Αποτελέσματα γεωφυσικών και γεωλογικών ερευνών στον Καστά”, Καθηγητής Γρηγόρης Τσόκας, Πρόεδρος του Τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ.
“Ταφικό συγκρότημα Τύμβου Καστά Αμφίπολης: Ανασκαφική Έρευνα 2012-2014”, 
Κατερίνα Περιστέρη, Αρχαιολόγος, Ανασκαφέας Τύμβου Καστά Αμφίπολης, Προϊστάμενη Εφορείας Αρχαιοτήτων Σερρών, .
Τη συζήτηση συντονίζει ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων του ΑΠΘ, δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης.

Η εκδήλωση είναι ανοιχτή για το κοινό και θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω διαδικτύου από αυτή την ιστοσελίδα.

Σας ενημερώνουμε ότι το οπτικοακουστικό υλικό εκδήλωσης "Ερευνώντας τον τύμβο Καστά Αμφίπολης: 2012-2014" βρίσκεται υπό επεξεργασία και θα ενημερωθείτε με νέα ανακοίνωση για την ανάρτησή του.

 

 βιντεο της ομιλίας που πραγματοποιήθηκε στο ΑΠΘ για την αρχαιολογική ανασκαφή στον Τύμβο Καστά


   http://www.auth.gr/video/19293

Οι Βιβλιοθήκες της αρχαίας Ελλάδας

Σε μια χώρα που γεννήθηκε το πνεύμα της επιστήμης και η φιλοσοφία, που η τέχνη έφτασε στο αποκορύφωμα της, που το θέατρο αποτέλεσε σχολείο υψηλού επιπέδου για όλες τις ηλικίες, σε μια χώρα που δεν υπήρξε πόλη χωρίς θέατρο – μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του πολιτισμού – δεν θα ήταν δυνατό να μην έχουν υπάρξει και αγαπηθεί και οι βιβλιοθήκες. Υπήρχαν βιβλιοθήκες στις αρχαίες Ελληνικές πόλεις; Εκτός από σποραδικές περιπτώσεις, οι αρχαίοι συγγραφείς δεν αναφέρονται στο θέμα αυτό. Υπάρχουν όμως, ευτυχώς, επιγραφικές πηγές που έρχονται να συμπληρώσουν το κενό.Οι αρχαίοι Έλληνες που τόσο καλλιέργησαν τις τέχνες και τα γράμματα, ήταν επόμενο να εκτιμήσουν την επινόηση και τη χρήση του αλφαβήτου σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Σοφοκλής να βάλει στη χαμένη τραγωδία του «Αμφιάραος» ένα ηθοποιό να σχηματίζει με κινήσεις του χορού τα γράμματα, ενώ σε άλλη τραγωδία ­ επίσης χαμένη – του Αθηναίου Καλλία, 24 μέλη χορού υποδύονταν τα ισάριθμα γράμματα του αλφάβητου, χαρακτηριστική άλλωστε της γοητείας που είχε στους αρχαίους Έλληνες η χρήση των γραμμάτων είναι και η ωδή του Πινδάρου στο γράμμα Σ.Από χρόνους παλαιότατους πρώτοι οι τύραννοι ενδιαφέρθηκαν για τη διάδοση των ομηρικών επών, τα οποία φρόντισαν να περισυλλέξουν και να διασώσουν. Σ’ αυτούς ακριβώς τους χρόνους και μάλιστα στη διάρκεια της τυραννίδας, στην Αθήνα, του Πεισιστράτου, πρέπει να τοποθετηθεί και η ίδρυση των πρώτων βιβλιοθηκών στην Ελλάδα.